Dagboek van Mariette van der Meijden - Swets

Manon, de oudste dochter van Menno en Mariette is inmiddels een aantal maanden op het voorgezet onderwijs in Gorinchem en dat gaat gelukkig ook allemaal goed.( ze volgt hier een tweetalige richting; dit houd in dat alle vakken in het engels gegeven worden, behalve het nederlands)
Maar ja, als ze dan eenmaal naar Gorinchem gaan en hun wereld weer een stuk groter word, dan gaan de meeste puberen. Ook hier krijgen Menno en Mariette mee te maken. Het valt dan vooral voor Mariette dan ook niet altijd mee, als ze Menno met Manon hoort discussieren( over natuurlijk iets lulligs) en daar dan niet aan deel kan nemen. Iedereen die Mariette goed kent, weet dat ze daar ook graag haar mening en haar deel hierin zou willen meegeven in de opvoeding, net zoals in een normaal ander gezin. Maar hier komen ze ook wel weer overheen.

Mariette's conditie blijft gelukkig redelijk stabiel. Na het winkelen of als ze een drukke dag heeft gehad, gaat ze meestel na het avondeten even lekker onderzeil op de bank. Ze verteld me dan dat ze compleet van de wereld is en niets mee krijgt van het geen dat rond haar gebeurd. Soms heeft Menno de houtkachel aangestoken en zitten de meiden televisie te kijken of doen een spelletje op de computer, ze merkt er totaal niets van.
Twee weken terug gaf ze aan dat het ademhalen moeilijker werd of dat er minder zuurstof in de lucht zat. Dit is natuurlijk te verklaren, dat de bomen hun blaadjes aan het verliezen zijn. Maar in goed overleg zijn we ook de spiertjes tussende ribben gaan masseren. Nu na 2 weken, krijgt ze volgens haar zelf weer meer lucht binnen. Dus dit hebben we ook weer opgenomen in de wekelijkse massage. Vaak grappen we met elkaar dat we samen een boek moeten schrijven over hetgeen wij ontdekken en hoe andere mensen voordeel zouden kunnen doen op de manier van behandelen die we ingeslagen zijn.Dus wie weet?

Mariette ziet de afgelopen jaren als extra, die haar worden gegeven.
Vaak hebben het hierover. Van alle nederlandse mensen die we destijds in China hebben mogen ontmoeten, is Marriette de laatste die er nog is.Onlangs lazen we nog een advertentie van iemand uit Dordrecht die ook aan ALS was overleden. Haar reactie was: ze knijpen er allemaal tussen uit. Op het moment dat het dan iets minder goed gaat, dan denk je gelijk: is dit de volgende fase die we ingaan? Maar laten we hopen dat dit nog een tijd mag duren.
Er zijn nog zoveel leuke dingen in het vooruitzicht. In December gaan we naar de film: Kruistocht in Spijkerbroek. Vorig jaar zijn we samen met Willy Kassander naar Utrecht geweest, waar alles van de film uitgestald stond. Toen dacht ze dat ze deze film niet meer zou kunnen zien.
Ook is een broer van Menno in December 25 jaar getrouwd, dus weer een feestje, waar Mariette ook graag naar toe gaat.

Nou ik stop nu maar met schrijven over deze familie. Een fijne tijd met de Sint en voor de kerst schrijven we nog wel weer.
Groet Jan Arie